เครือข่ายต้นไม้ขี้เหงา

ขออภัยที่ตั้งชื่อตอนด้วยภาษาวัยรุ่นไปนิด อันที่จริงควรจะเขียนใหม่ให้เรียบร้อยว่า นก สนใจ
นกสนใจ แต่คนไม่สนใจ
ก่อนจะเล่าเรื่องนก ขอเล่าเรื่องคนที่ผมสนใจก่อน
เขาคนนี้เป็นช่างภาพนามว่า คริส จอร์แดน
ผลงานชุดที่ทำให้เขาโดดเด่นขึ้นมาก็คือ Running the number
เป็นภาพถ่ายบอกเล่าปัญหาสิ่งแวดล้อมและสังคม ผ่านวัตถุจำนวนมากมายมหาศาล
อย่างเช่น เขาถ่าย (รวมถึงรีทัช) ขวดพลาสติกกองเท่าภูเขาในจำนวนเท่ากับที่จำนวนขวดที่คนอเมริกาใช้ในเวลา 5 นาที
ขวดพลาสติกกองนั้นมีจำนวน 2 ล้านใบ
ในงาน Running the number ชุดที่ 2 ของเขา เอาเศษขยะจำพวกพลาสติกจำนวน 2.4 ล้านชิ้น
(เท่ากับน้ำหนักของขยะพวกพลาสติกจำนวน 2.4 ล้านปอนด์ที่ถูกทิ้งลงทะเลในแต่ละชั่วโมง)
มาเรียงเป็นรูป The Great Wave ของคัทซึชิคะ โฮะคุไซ ศิลปินภาพพิมพ์ระดับบรมครูของญี่ปุ่น
โดยขยะทั้งหมดที่ใช้ในการสร้างงานชิ้นนี้นำมาจากมหาสมุทรแปซิฟิก

จากงานชิ้นนั้นคริสบอกเล่าแค่จำนวนขยะ แต่ไม่ได้พูดถึงผลกระทบของขยะปริมาณมหาศาล
จนกระทั่งมางานชุดล่าสุดของเขา Midway เราถึงได้รับทราบว่าขยะพลาสติกในทะเลมันสร้างปัญหาอะไรให้กับโลก
คริสตามถ่ายภาพซากศพลูกนกอัลบาทรอสบริเวณแนวปะการังมิดเวย์ ที่แปซิฟิกเหนือ
ลูกนกเหล่านี้ถูกพ่อแม่ของมันป้อนขยะพลาสติกเข้าไปจนเต็มท้อง
เพราะเมื่อมันมองลงมาให้มหาสมุทรที่เต็มไปด้วยขยะก็เผลอเข้าใจไปว่าสิ่งเหล่านี้คืออาหาร
ผลก็คือ มันตายเพราะขาดอาหาร สารพิษ และติดคอจนหายใจไม่ออก
จากผลงานแนวเสียดสีชิ้นก่อนหน้า ทำให้ผู้ชมเข้าใจไปว่า นี่คือการ จัดฉาก เพื่อถ่ายรูป
คริสเลยประกาศชัดในเว็บไซต์ของเขาว่า เขาบันทึกภาพทั้งหมดตามความเป็นจริงที่สุด
พลาสติกที่เราเห็นทั้งหมดในรูป ไม่มีการเคลื่อนย้าย จัดวาง หรือตกแต่งใดๆ ทั้งนั้น
ของจริงเป็นยังไงก็ถ่ายมาอย่างนั้น
เห็นแล้วก็เศร้า
และยิ่งเศร้ายิ่งขึ้น เมื่อรู้ว่าพื้นที่ที่นกอัลบาทรอสเหล่านี้ไปหากิน
เป็นผืนน้ำที่อยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ที่ใกล้ที่สุดถึง 2,000 ไมล์
อยู่ไกลจากมนุษย์ แต่ก็ยังหนีไม่พ้นขยะจากมนุษย์
เพราะมนุษย์เราไม่สนใจ แค่ทิ้งมันให้พ้นตัว พ้นตา เราก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ปัญหาแล้ว
ขอบคุณคริสที่นำภาพมาใส่ตา ให้เราเห็นว่าเป็นเรื่องใกล้ตัว